Nin tan ghrandes nin tan feros coma os lobos de Vimianço, a xente do Batallón Literario da Costa da Morte ten a força e o xenio do temporal na Semana Santa...
Foi naquel tempo, Sábado de Groria, cando se xuntaron ordinariamente en asemblea. Falouse, construíuse, o vento saltou e mudaron as tornas. A directiva renovouse; estes son os vocais: Miro Villar, Mónica Góñez, Tomás Lijó, Modesto Fraga, María Lado e Rafa Villar. Sendo da tripulación tócalles a eles larga-los aparellos. Na presidencia, vello lobo de mar, está Alexandre Nerium (Manolo); Xavier Rodrigues, lobo menos vello de terra adentro e moito peito, vai se-lo secretario. Patrón e segundo de abordo asumen leva-lo barco a porto se os das bandas bogan ben e en terra, chegando para xantar, hai quen bote unha man na descarga.
Empezando agora a terceira marea, invitámoste a ti, afeito ou non ás ondas, a participar da escrita visible na Costa da Morte; ó cabo, os caixóns poden arder e ti telo, telo, non mo queres dar e despois de vello pódelo salar. Contacta con calquera e vén connosco na singradura de cada día atravesando os camiños para chegar a pubs e salas, como mares, para chegar á xente e ás tabernas. Despois de todo e por se falamos de máis, poñédelle a culpa ó vento.
Foi naquel tempo, Sábado de Groria, cando se xuntaron ordinariamente en asemblea. Falouse, construíuse, o vento saltou e mudaron as tornas. A directiva renovouse; estes son os vocais: Miro Villar, Mónica Góñez, Tomás Lijó, Modesto Fraga, María Lado e Rafa Villar. Sendo da tripulación tócalles a eles larga-los aparellos. Na presidencia, vello lobo de mar, está Alexandre Nerium (Manolo); Xavier Rodrigues, lobo menos vello de terra adentro e moito peito, vai se-lo secretario. Patrón e segundo de abordo asumen leva-lo barco a porto se os das bandas bogan ben e en terra, chegando para xantar, hai quen bote unha man na descarga.
Empezando agora a terceira marea, invitámoste a ti, afeito ou non ás ondas, a participar da escrita visible na Costa da Morte; ó cabo, os caixóns poden arder e ti telo, telo, non mo queres dar e despois de vello pódelo salar. Contacta con calquera e vén connosco na singradura de cada día atravesando os camiños para chegar a pubs e salas, como mares, para chegar á xente e ás tabernas. Despois de todo e por se falamos de máis, poñédelle a culpa ó vento.
Sem comentários:
Publicar um comentário